Ik had laatst nog een gesprek met iemand die mij vroeg wat mijn grootste angst nou eigenlijk was. Ik antwoordde dat ik bang was voor de dood. Niet om zelf dood te gaan, maar om een dierbare te verliezen. Ik prijsde mezelf altijd gelukkig dat ik dat nog nooit mee had hoeven maken. Maar 2 dagen geleden is het dan toch gebeurd...

Het was schrikken toen ik maandagochtend hoorde dat ze in het ziekenhuis lag. Er was iets mis met het bloed en ze probeerden er iets aan te doen. Het leek goed te gaan en die avond was er weer goede hoop. Des te groter was de klap toen ik dinsdagochtend om 6 uur werd gewekt. Toen wist ik het eigenlijk meteen al en we gingen direct naar het ziekenhuis. Daar lag ze op een bed en voor het eerst voelde ik een verdriet dat ik nog nooit gevoeld had. Na een tijdje naar mijn oma gekeken te hebben, kon ook ik mijn tranen niet meer bedwingen.

Vandaag ging ik nog één laatste keer mee om oma te kunnen zien. Ze lag nu erg mooi en het was net alsof ze sliep. Lange tijd hield ik me groot, maar ook nu konden de tranen niet uitblijven. Maar zo vredig als ze daar lag, zo wil ik me haar blijven herinneren.

Morgen is de crematie en daarna is het allemaal voorbij.

Rust zacht lieve oma, slechts 78 jaren jong...